Datowanie: 1907–1913 (wydany 7 października 1907 r., użytkowany podczas studiów);
Miejsce powstania: Kraków;
Wytwórca/Wydawca: Uniwersytet Jagielloński w Krakowie;
Rodzaj obiektu: dokument osobisty / druk urzędowy z odręcznymi wpisami;
Materiał: papier, tektura, fotografia srebrowo-żelatynowa;
Technika: druk typograficzny, rękopis atramentem, fotografia naklejana;
Wymiary: 18,5 × 10 cm;
Język: łacina i język polski;
Proweniencja: przekazano na mocy testamentu sporządzonego przez Jana Pawła Mazurkiewicza;
Numer inwentarzowy: MS-1544/h.

Prezentowany obiekt to indeks (Index lectionum) Jana Pawła Mazurkiewicza, wydany przez Uniwersytet Jagielloński w Krakowie. Dokument został wystawiony 7 października 1907 r., w związku z rozpoczęciem studiów na Wydziale Filozoficznym.

Indeks ma formę niewielkiej książeczki w kartonowej oprawie. Na pierwszej stronie znajduje się fotografia właściciela, jego własnoręczny podpis oraz podstawowe dane personalne, w tym miejsce pochodzenia – Radomyśl nad Sanem. Kolejne karty zawierają wpisy dotyczące przebiegu studiów: wykaz uczęszczanych wykładów, nazwiska profesorów, zaliczenia oraz pieczęcie urzędowe Uniwersytetu Jagiellońskiego.

JAN PAWEŁ MAZURKIEWICZ: Ur. 26 czerwca 1886 r. w Radomyślu nad Sanem – zm. 19 maja 1978 w Sandomierzu. Po raz pierwszy został obywatelem Sandomierza z końcem lutego 1887. Miał zaledwie 8 miesięcy, kiedy jego rodzice zakupili tu grunty i nieruchomość pomansjonarską przy ul. Gołębickiej (obecnie ul. Żeromskiego), dom jego dzieciństwa.

Uczył się w szkole powszechnej w Radomyślu (1893–1896), w krakowskim Gimnazjum Świętej Anny (1896–1903) i szkole średniej w Drohobyczu (1903–1907). W Krakowie pobierał dodatkowo niedzielne lekcje rysunku. W l. 1907–1913 studiował na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego i równocześnie malarstwo na krakowskiej C.K. Akademii Sztuk Pięknych; był uczniem Teodora Axentowicza i Leona Wyczółkowskiego.

Brał udział w I wojnie światowej, jako żołnierz armii austriackiej, rosyjskiej armii kontrrewolucyjnej, a następnie Armii Czerwonej. Do ojczyzny powrócił wraz z grupą polskich repatriantów dopiero w 1921 r., ciężko chory na tyfus. Po krótkich pobytach w Nowym Targu, Wadowicach i Krakowie, osiadł w Poznaniu, gdzie spędził 17 lat. Drugi okres sandomierski (1939–1978) rozpoczęło powołanie artysty przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych w Warszawie na pełnomocnika odbudowy Sandomierza w 1939 r. (z polecenia jego przyjaciela z czasów krakowskich i wiedeńskich, marszałka Edwarda Rydza-Śmigłego); wybuch wojny uniemożliwił realizację tego projektu.

W latach 1947–1948 sprawował urząd burmistrza Sandomierza. Czynnie uczestniczył w organizowaniu życia artystycznego i kulturalnego oraz działał w wielu organizacjach społecznych; także dzięki jego inicjatywie powstało w Sandomierzu Państwowe Ognisko Kultury Plastycznej i Zrzeszenie Artystyczno-Literackie.

Malarstwo J.P. Mazurkiewicza, nawiązujące pod względem stylistyczno-formalnym do Młodej Polski, w kręgu której kształtowała się przecież jego artystyczna osobowość, spotykało się zazwyczaj z ogromną sympatią i szacunkiem widza.

Opracowała: Karolina Gara – Asystent Działu Historycznego MZS