Dzbanuszek, XVIII?

Miejscowość: Sandomierz

Materiał: biała glinka, szkliwo

Technika: toczenie na kole garncarskim

Wymiar: wys. 5,7 cm; średnica dna 3 cm; pojemność 25 ml

Dar – 1970

Nr inw. MS-230/e

W sierpniu 1970 r. niewielkich rozmiarów dzbanuszek został zinwentaryzowany i wpisany pod numerem MS-230/e do nowo utworzonej księgi inwentarzowej muzealiów etnograficznych Muzeum w Sandomierzu. Teresa Przała z Działu Archeologiczno-Etnograficznego Muzeum merytorycznie opracowała zabytek i założyła do niego kartę katalogu naukowego. Z zapisu zamieszczonego w księdze inwentarzowej dowiadujemy się, iż dzbanuszek do zbiorów muzealnych trafił w formie daru w 1970 r. Nie znamy imienia i nazwiska darczyńcy ani personaliów wykonawcy naczynka. Nie została określona data znalezienia dzbanuszka. Ze skromnego zasobu informacji wynika, iż naczynko zostało znalezione podczas prac ziemnych przeprowadzonych w pobliżu Bramy Opatowskiej w Sandomierzu. Na karcie ewidencyjnej – w rubryce przypisanej chronologii zabytku figuruje zapis wskazujący, iż dzbanuszek pochodzi z okresu nowożytnego.

Dzbanuszek o pojemności 25 ml, wykonany z białej gliny kaolinitowej, dwustronnie szkliwiony, wypalony w atmosferze utleniającej. Szkliwo koloru jasnożółtego z zielonymi przebarwieniami – zachowane fragmentarycznie. Wysokość naczynka wynosi 5,7 cm. Dno wyodrębnione w formie stopki, płasko uformowane o średnicy 3 cm. Największa wydętość brzuśca znajduje się na wysokości 2,4 cm – czyli poniżej połowy naczynka. Brzusiec ulega łagodnemu przewężeniu ku górze, przechodzi w szyjkę wykończoną rozchylonym na zewnątrz wylewem o średnicy 3,4 cm. Przejście podkreślone dookolnym żłobieniem. Krawędź wylewu uszkodzona – ubytek dziubka. Dzbanuszek posiada taśmowate ucho o szerokości 0,5 cm, którego górna krawędź łączy się z wylewem, a dolna styka się z najszerszą wydętością brzuśca. Naczynie posiada ubytki szkliwa i gliny.

Opracowała: Iwona Łukawska – Dział Etnograficzny